If Letteboxd would ask me the question “What are your four favourite movies?”, I would say:
Inglourious Basterds – Quentin Tarantino
Wat mij het meest raakt aan deze film is hoe alles samenkomt: verschillende verhaallijnen die elkaar kruisen zonder ooit geforceerd te voelen. Quentin Tarantino speelt met spanning via dialogen die soms bijna ondraaglijk traag opbouwen, maar daardoor net zoveel impact hebben.
“Each and every man under my command owes me one hundred Nazi scalps. And I want my scalps. And all y’all will git me one hundred Nazi scalps, taken from the heads of one hundred dead Nazis. Or you will die tryin.” – Lt. Aldo Raine
La Haine – Mathieu Kassovitz
Deze film voelt voor mij als een klap in het gezicht die langzaam aankomt. Het verhaal is simpel, maar precies daardoor zo krachtig. De zwart-wit cinematografie maakt alles nog rauwer en tijdlozer, alsof het evengoed vandaag had kunnen gebeuren. Het is vooral die onderhuidse spanning die me bijblijft.
“Jusqu’ici tout va bien… Mais l’important, c’est pas la chute. C’est l’atterrissage” – Hubert
Get Out – Jordan Peele
Wat ik sterk vind aan deze film is hoe ongemakkelijk hij durft te zijn. Jordan Peele gebruikt horror niet alleen om te choqueren, maar om iets diepers te zeggen over racisme dat vaak subtiel en verborgen blijft. Je voelt constant dat er iets niet klopt, en dat gevoel laat je niet los.
“No. No. No, no, no, no, no, no, no, no….” – Georgina
Malcolm & Marie – Sam Levinson
Deze film voelt voor mij bijna als een toneelstuk dat toevallig gefilmd is. Alles draait rond twee mensen, één ruimte en hun woorden. De cinematografie en lange takes trekken je volledig in hun relatie, waardoor elke discussie intenser aanvoelt. Het is soms ongemakkelijk om naar te kijken, maar net dat maakt het zo eerlijk.
“And that, Malcolm, is what authenticity buys you.” – Marie
